Wolvenberg

Voor Yannick is De Wolvenberg een soort Narnia, een Wonderland, een vergeet-je-nooit-of-te-nimmerland. “Het is een fort en was een fort”, zegt hij. “Je moet het alleen durven te geloven.”

Marjan de Ridder

De Wolvenberg

het takkengewas knispert
korstmos maakt kleine armpjes
ze wuiven meer dan ze grijpen, ze roepen

welkom in de hallen van het vergeten water
wandel tussen de obelisken, 
hier is alles een slingerend flikkeren
white noise zodat baby’s dieper slapen
het spelbord waar de zon het water uit de aarde haalt

wil je meespelen?

mijn innerlijke kind knakt takken tot paleizen,
tot het weidse,
huizen, wilde verkaveling
kijk, alles wiebelen, 
kreukel het leven zonder de grond te raken

zo jong ben je nog nog nooit geweest

lokken wolkvormige wolven je onder ontelbare manen
hier in dit post-apocalyptische landschap
dat al het razen verhult
zit je samen met vrienden op het kruispunt 
van de nieuwsgierigheid
staar je naar de illusie van frisse lucht

op de spoorlijn davert het vergankelijke
hoor je de zee rollen over de Singel
hoor je de oeraders grollen
kinderen snellen weg tussen de stammen
titanen kunnen je niet vangen
this is the name of the game 
een ‘om het de hoogste boom’ in ritueel

niet te veel stilstaan maar als je het doet
levitatie
drie stokken die samen één fort maken
de omwalling van de verwondering
deze lus wandelt je weer naar jezelf terug

sta stil 
je hurkt hier 
tussen wat je was en wat je worden wil

Stadsdichter
Marjan de Ridder
Dit verhaal is onderdeel van

Stadsgroen

Locatie
Uitbreidingstraat 331
2600 Antwerpen
Delen

Jouw verhaal

Jouw verhaal is jouw bestaansrecht
Wat moet er gezegd worden en hoe zeg je het?

Wij willen helpen.